ปัญหาหนี้ครัวเรือนไทยกลับมาอยู่ในความสนใจช่วงก่อนกรุงเทพฯ เป็นเจ้าภาพการประชุมประจำปีของกองทุนการเงินระหว่างประเทศและกลุ่มธนาคารโลก ระหว่างวันที่ 12–18 ตุลาคม 2026 ข้อมูลธนาคารแห่งประเทศไทยระบุว่าสัดส่วนหนี้ครัวเรือนต่อผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศอยู่ที่ 85.2% ณ สิ้นไตรมาส 2 หรือสิ้นเดือนมิถุนายน ซึ่งยังเป็นระดับสูงเมื่อเทียบกับหลายประเทศในเอเชีย

ตัวเลข 85.2% เป็นอัตราส่วนระหว่างยอดสินเชื่อครัวเรือนจากสถาบันการเงินกับ GDP ราคาปัจจุบันสะสมสี่ย้อนหลังตามวิธีคำนวณของ ธปท. จึงไม่ใช่สัดส่วนรายได้ที่ทุกครัวเรือนต้องนำไปจ่ายหนี้ และไม่ได้หมายความว่าทุกบ้านมีภาระเท่ากัน แต่ใช้ชี้ภาพรวมของหนี้ในระบบเศรษฐกิจ

รายงาน Article IV ของ IMF ที่เผยแพร่เดือนกุมภาพันธ์ระบุว่า หนี้ครัวเรือนสูงและคุณภาพสินทรัพย์ที่อ่อนลงทำให้ช่องทางสินเชื่อทำงานได้ไม่เต็มที่ และอาจกดการบริโภคกับการลงทุน IMF เสนอให้การลดหนี้เกิดอย่างเป็นระเบียบควบคู่กับมาตรการการคลังที่มุ่งช่วยกลุ่มเปราะบางและการปฏิรูปเชิงโครงสร้าง

บริบทเศรษฐกิจล่าสุดยังเปราะบาง ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทยกล่าวเมื่อวันที่ 8 ตุลาคมว่า เศรษฐกิจปี 2026 ยังถูกคาดว่าจะขยายตัวราว 2.3% อัตราดอกเบี้ยนโยบายอยู่ที่ 1.00% และยังไม่จำเป็นต้องรีบขึ้นดอกเบี้ย พร้อมย้ำว่านโยบายการเงินไม่สามารถแก้ปัญหาเชิงโครงสร้างที่จำกัดการเติบโตได้ทั้งหมด

อีกประเด็นที่ต้องจับตาคือสินเชื่อดิจิทัลแบบซื้อก่อนจ่ายทีหลัง ธปท. เปิดเผยในเดือนมิถุนายนว่าจำนวนบัญชีของผู้ให้บริการรายใหญ่เพิ่มจากราว 6 แสนบัญชีในปี 2021 เป็นเกือบ 5 ล้านบัญชีในปี 2024 ขณะที่ Reuters รายงานข้อมูลปี 2025 ว่าเพิ่มเป็น 6.3 ล้านบัญชี และยอดสินเชื่ออยู่ที่ 40.7 พันล้านบาท ตัวเลขทั้งสองชุดเป็นคนละช่วงเวลาและสะท้อนการขยายตัวต่อเนื่อง ไม่ใช่ข้อมูลที่ขัดแย้งกัน

การประชุม IMF–World Bank ที่กรุงเทพฯ จะหารือทั้งแนวโน้มเศรษฐกิจ เสถียรภาพการเงิน การลดความยากจน และการเติบโตที่ทั่วถึง สำหรับไทย ประเด็นสำคัญจึงไม่ใช่เพียงทำให้อัตราส่วนหนี้ลดลง แต่รวมถึงการเพิ่มรายได้ ฟื้นความสามารถในการกู้ของลูกหนี้ที่ยังมีศักยภาพ และป้องกันการก่อหนี้ใหม่ที่ผู้บริโภคอาจไม่เข้าใจภาระทั้งหมด