ไทยและนิวซีแลนด์ลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2569 ที่เมืองอันตัลยา ประเทศตุรกี ระหว่างการประชุม COP31 ฝ่ายไทยนำโดยสุชาติ ชมกลิ่น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ส่วนฝ่ายนิวซีแลนด์มีไซมอน วัตต์ เข้าร่วมการลงนาม ตามรายงานของ [กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม](https://newweb.mnre.go.th/th/news/detail/262106)

บันทึกฉบับนี้วางกรอบให้ทั้งสองประเทศทำงานร่วมกันด้านการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกและการปรับตัวต่อผลกระทบจากสภาพภูมิอากาศ ทั้งสองเรื่องมีเป้าหมายต่างกัน: การลดการปล่อยมุ่งจำกัดต้นเหตุของภาวะโลกร้อน ส่วนการปรับตัวมุ่งลดความเสียหายจากผลกระทบที่เกิดขึ้นแล้วหรือหลีกเลี่ยงได้ยาก การมีทั้งสองเรื่องอยู่ในกรอบเดียวกันจึงเปิดทางให้หารือได้ทั้งนโยบายระยะยาวและวิธีรับมือความเสี่ยงในพื้นที่

[กรมการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและสิ่งแวดล้อม](https://www.dcce.go.th/32263/) ระบุว่ากรมจะเป็นหน่วยประสานหลักของไทย ทำงานร่วมกับกระทรวงการต่างประเทศและการค้าและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องของนิวซีแลนด์ โดยมีการแลกเปลี่ยนความรู้และแนวปฏิบัติเป็นส่วนหนึ่งของความร่วมมือ การระบุหน่วยประสานทำให้เห็นแล้วว่าใครจะรับช่วงงาน แต่ข่าวการลงนามยังไม่ได้ระบุโครงการนำร่อง งบประมาณ หรือกำหนดเริ่มงานในพื้นที่ จึงยังไม่ควรตีความว่ามีโครงการใดได้รับอนุมัติแล้ว

เหตุที่เรื่องนี้น่าจับตาในสัปดาห์นี้คือการลงนามเกิดขึ้นขณะที่ COP31 ยังดำเนินอยู่ [UNFCCC](https://unfccc.int/cop31/about) ระบุว่าการประชุมจัดระหว่างวันที่ 9–20 พฤศจิกายน โดยให้ความสำคัญกับการนำแนวทางแก้ปัญหาภูมิอากาศไปปฏิบัติ ข้อตกลงของไทยกับนิวซีแลนด์เป็นความร่วมมือระหว่างสองประเทศ จึงต้องแยกจากผลเจรจาหรือมติของที่ประชุม COP31 ซึ่งเป็นอีกกระบวนการหนึ่ง

หลังการประชุม สิ่งที่บอกความคืบหน้าได้ดีกว่าพิธีลงนามคือแผนงานร่วม: ทั้งสองฝ่ายจะเริ่มจากเรื่องอะไร หน่วยงานไหนจะรับผิดชอบแต่ละกิจกรรม และจะวัดผลอย่างไร หากประกาศโครงการด้านการลดก๊าซเรือนกระจก ควรดูว่าจะใช้ข้อมูลอะไรเป็นฐานเปรียบเทียบ ส่วนงานด้านการปรับตัวควรดูว่ากำหนดกลุ่มหรือพื้นที่เป้าหมายอย่างไร และเปิดทางให้ผู้ได้รับผลกระทบร่วมออกแบบโครงการหรือไม่ ตอนนี้สิ่งที่ยืนยันได้คือทั้งสองรัฐบาลมีกรอบทำงานร่วมกันแล้ว ส่วนผลในทางปฏิบัติต้องรอรายละเอียดจากหน่วยงานที่รับผิดชอบ